خط مقدم: کافه پرس

گروه «حک» یا بهتر بگویم مانی صفی خانی، از ستاره های نایاب موسیقی زیرزمینی ایران آلبومی تازه منتشر کرده به نام «الاه». نصیر مشکوری، سردبیر سابق مجله اینترنتی زیرزمین هم این آلبوم را مرور کرده که پیشنهاد می کنم بخوانید.

ترجیح می دهم به جای این که نظری گذرا و وبلاگی درباره این آلبوم بنویسم از تک تک شما که به دنبال موسیقی متفاوت فارسی هستید و در خارج از ایران زندگی می کنید، خواهش کنم قبل از اینکه به فکر بلعیدن مفتی این آلبوم بیافتید به کافه پرس بروید و نسخه ای از آن را بخرید.

گفتن از وظیفه اخلاقی و اهمیت حمایت تک تک ما از این موزیسین ها، به ریخت و قیافه من نمی آید، ولی با اجازه امشب چند خطی می روم روی منبر:

عمیقا احساسی به من می گوید که چنین حمایتی برای عاقبت همه ما بهتر است … نه برای تعالی فرهنگ، فعلا بهتر است بیشتر به همین آخر و عاقبتمان فکر کنیم. بالاخره شمایی که هرازگاهی گذرتان به کشورتان می افتد ترجیح می دهید با جامعه ای منطقی تر و عاقل تر رو به رو شوید و راننده تاکسی ها بهتان ناسزا نگویند. هنرمندان موسیقی زیرزمینی گوشه ی – شاید خیلی کوچک – از مجموعه بسیار بزرگی هستند که قرار است در یک دوره درازمدت منشا تغییراتی دلچسب باشند.

شما که مخاطب این نوشته هستید خیلی بهتر از من می دانید که عمق این تحلیل بسیار بیشتر از اندازه یک وبلاگ است. چندان حرفی تازه یا پیچیده نیست. ولی اگر به تغییر دلخوش هستید، بیایید و از همین جا شروع کنید. از خریدن همین سی دی ها، سفارش دادن کتاب های قصه نویس های جوان، حمایت مالی نامحسوس از فرهنگ و هنر متفاوت مملکتتان که شاید جایگزین مناسبی برای فرهنگ امروز و تولیدات جریان اصلی محصولات فرهنگی باشند.

اگر این توضیحات به نظرتان بی ربط آمد خبرم کنید تا چند خط درباره خود آلبوم بنویسم و آب از لب و لوچه تان راه بیاندازم شاید به خاطر آن چند خط آلبوم را خریدید.

(فتوای روز: نوشتن در وبلاگ هایتان، لینک دادن در وب سایت هایتان و حرف زدن درباره این آلبوم در شبکه های اجتماعی – فیس بوک و فرندفید و … – همان قدر در عاقبت به خیر شدنمان نقش دارد که خریدن آلبوم.)