باکره بودن، مریض بودن

کاترین بریا، فیلمساز فرانسوی از جمله پیشنهادهای یک دوست سینمادان بنده بود. بر اساس این پیشنهاد، این فیلمساز به تازگی به زندگی ما راه پیدا کرد و سه فیلم مهم و متاخرش را دیدیم: «دختر چاق» یا «برای خواهرم»، «آناتومی جهنم» و «سکس کمدی است».

از میان اینها، «برای خواهرم» را دیشب دیدم. از میان این سه، به نظر من مهم ترین اثر این فیلمساز بود و البته مانند دو فیلم دیگر جسورانه و پر از مکاشفه درباره روابط انسان ها، مشخصا رابطه زن و مرد و باز مشخصا رابطه جنسی.

«جنیست» اگر در هر سه فیلم، محور بود، در فیلم «برای خواهرم» اصلی ترین موضوع بود. داستان ساده، اما پر از دیالوگ های عمیق – که اصلا به سن و سال شخصیت ها نمی آمدند – دو موضوع را روی میز جراحی می کردند: زن بودن و باکره بودن.

رفیق چاق ما هم در فیلم، مانیفست فیلم را در آستانه پایان بی نظیر فیلم اعلام کرد: «باکره بودن مریضی است!»

این روزها صحبت از زیرشکم و نشان دادن آلت تناسلی زن و مرد بر روی پرده سینما، چندان هیجان آور نیست و در چنین لحظاتی است که می توان منتظر فیلم های خوب بود. روده درازی نمی کنم، «برای خواهرم» یکی از آن فیلم هاست. پیشنهاد می کنم اول این را ببینید و بعد از آن «سکس کمدی است».

فیلم دوم حاشیه فیلم اول است. در «سکس کمدی است»، خانم کارگردان ماجرای ساخت صحنه سکس دختر و پسر جوان فیلم اول را با ته مایه انتقاد از لوس بازی بازیگران و نیش به دنیای پر افاده سینماگران روایت می کند.

(این نوشته را یکی دو هفته پیش نوشتم و نیمه کاره ماند. دیدم امشب که به سرم زده وبلاگ بنویسم و گویا کم پیش می آید که به سرم بزند چیزی اینجا بنویسم، این یکی را همین جا بفرستم روی آنتن و شرش را از سرم باز کنم. آنقدر حرف های ضد و نقیض درباره این فیلمساز و این سه فیلمش در این مدت به ذهنم رسید که اگر بخواهم همه را به این متن اضافه کنم، یحتمل باید در دکان کار روزانه را تخته کنم و سر گرسنه بر بالین بگذارم!)

Advertisements