معجزه آزی آزبورن٬ پدرخوانده بامزه هوی متال

بدست K.

يادم نيست کی٬ ولی در روزهای دبيرستان٬ يک روز يک نفر يک آلبوم بلک سبت بهم داد و گفت از آن گروههای خيلی قديمی است.

حالا که هيچ٬ حتی همان روزها هم تصور نمی‌کردم٬ روزی خواننده بلک سبت را روی صحنه خواهم ديد تا بعضی از آهنگ‌های آن آلبوم را بخواند!‌

آزی آزبورن که ديشب او را در سالن O2 پراگ ديدم٬ ۶۴ سالش بود! همانقدر ديوانه که توصيفش را شنيده بودم و همانقدر نزديک به شايعاتی که درباره «شاهزاده تاريکی» هنوز شنيده می‌شود.

و خوشبختانه به تنها چيزی که شبيه نبود٬ آزی آزبورن سريال مستند (Reality Show)٬ MTV بود که نزديک به ۱۰ سال پيش به کلی نااميدم کرده بود.

در واقع زمانی که سريال مستند زندگی شخصی آزی آزبورن را از MTV می‌ديدم نه تنها از آزی نااميد می‌شدم بلکه از او بدم می‌آمد. احساس می‌کردم او با این سریال٬ به تمام تاريخچه باشکوهش در بلک سبت خيانت می‌کند. فکر می‌کردم لقب «پدرخوانده هوی متال» برآزنده او نيست.

سريال مستند «آزبورن‌ها»، تنها به پول درآوردن از راه خر کردن مردم نمی‌مانست بلکه به خودفروشی می‌مانست.

تا اينکه چند وقت پيش مستندی منتشر شد به نام «خدا آزی آزبورن را حفظ کند». آزی در اين مستند می‌گويد که چگونه در پنج سال اخير اعتيادش را ترک کرده و ديگر نه الکل می‌خورد و نه کوکائين مصرف می‌کند. و توضيح می‌دهد که چگونه دوباره متولد شده.

با ديدن اين مستند نه تنها آزی آزبورن دوباره برای من متولد شد بلکه علاقه‌ام به او بسيار بيشتر شد.

در مستند می‌بينيد که او چگونه از يک بچه فقير و سرگردان که فرزند يک کارگر ساده بوده به ستاره میلیونر راک تبديل می‌شود. (درست شبیه داستان‌های باورنکردنی چارلز دیکنز).

و چگونه با خل بازی‌هايش و البته آهنگهای قوی و اشعار گاه عميق تونی آيومی، قلب ميليون‌ها نفر را تسخير می‌کند. چگونه از بلک سبت اخراج می‌شود. و چگونه دوباره از زير خاکستر٬ چون ققنوس، سرمی‌کشد و اين بار با نام خودش – آزی آزبورن – گروه تشکيل می‌دهد و موفقيت‌هايش را ادامه می‌دهد.

آزی يک خواننده و اجراکننده فوق‌العاده است که هنوز می‌تواند يک سالن عظيم ۲۰ هزارنفری را به وجد بياورد

وقتی آزی آزبورن را روی صحنه ديدم به اين نتيجه رسيدم که او مستحق هرچيزی است که از دنيای موسيقی به آن رسيده. آزی يک خواننده و اجراکننده فوق‌العاده است که هنوز می‌تواند يک سالن عظيم ۲۰  هزارنفری را به وجد بياورد و همه را راضی از سالن بفرستد بيرون.

دستکم من يکی را حسابی راضی کرد به خصوص وقتی مهم‌ترين ترانه‌های بلک سبت را مانند  Iron Man، خوک‌های جنگ طلب (War Pigs) و پارانويا  اجرا کرد.

از ميان ترانه‌های انفرادی هم بيشتر ترانه‌هايی که اجرا کرد، در دسته بهترين آهنگ‌های متال کلاسيک جهان بودند.  مامان من دارم به خانه برمی‌گردم ٬ پارس کردن به ماه، فرياد زدن در تاريکی، آقای کرولی و راه‌حل خودکشی.

در ميان همه اين ترانه‌ها وقتی خوک‌های جنگ طلب اجرا شد احساس کردم اجرای يکی از مهم‌ترين آثار موسيقی متال جهان را ديده‌ام. (برای درک بهتر اين احساس می‌توانيد اين آهنگ را کامل بشنويد. – لینک به یوتیوب)

Advertisements