لذت ناجوانمردانه فوتبال

بدست K.

گزارشگر شبکه تلويزيونی استار اسپورت – شبکه ای که سخاوتمندانه بازی ايران و ازبکستان را آنلاين پخش می‌کرد – اول بيشتر به سمت ايران تمايل داشت چون بهرحال ايران تيم خوشنامتری بود و معروفتر. هرچه از بازی گذشت بيشتر سعی کرد با بی طرفی بگويد که ازبکستان خوب بازی می‌کند.

خلاصه بازی را با گزارش عربی اینجا ببینید.

وقتی ازبکستان گل زد و داور نديد، گزارشگر کلا شد طرفدار مظلوم. سعی کرد روزنامه‌های فردای ازبکستان را پيش بينی کند و هربار که صحنه آهسته گل ديده نشده ازبکستان پخش شد، گفت اين تصوير احتمالا از امروز دهها بار در کانال‌های ازبکستانی پخش خواهد شد.

از لحظه‌ای که طرفداران تيم ملی پای تلويزيون متوجه شدند ايران گل خورده و به نامردی بازی صفر – صفر باقی مانده، همه باهم در کاری غيراخلاقی اما لذتبخش شريک شدند. خوشحالی اينکه داور گل را نديده.

ايران اما بد بازی می‌کرد. هيچ ارتباطی ميان خط ميانی و خط حمله شکل نمی‌گرفت. ترکيب تيم هم دور از انتظار، تازه و به ظاهر ناکارآمد بود. اينها برای طرفدار تيم ملی، جز حرص و آزار روحی، يک معمای ديگر را هم طرح می‌کرد. تيم بد زمين، ايران بود. تيم خوب زمين، ازبکستان بود. فرصت‌های ازبکستان بسيار بيشتر از ايران بودند. از همه اينها مهمتر، ازيکستان گل هم زد و داور نديد! چه تیمی مستحق بردن این بازی و به دست آوردن سه امتیاز مهم آن است؟

شايد همه اين طرفدارها اعتقاد عميقی به بازی جوانمردانه داشته باشند. شايد از اينکه يک بازيکن ايران وقت کشی کند، حسابی کفری شوند. شايد گاهی ادعا کنند که به عشق بازی جوانمردانه فوتبال نگاه می‌کنند.

اما کدامشان است که هنگام گل دقيقه ۹۴ ايران از جا نپريده باشد و خوشحالی نکرده باشد؟ اين خوشحالی آلوده به ناديده گرفتن حق است! اين خوشحالی سوءاستفاده از قانون است. ايران، نامردی، برد. و باز هم اين برد لذتبخش است. شايد لذتش کمتر از يک برد جوانمردانه باشد. ولی باز هم لذتبخش است. این جنون فوتبال است. همان که گزارشگرها بهش می‌گویند جادوی فوتبال.

Advertisements