باکره بودن، مریض بودن

بدست K.

کاترین بریا، فیلمساز فرانسوی از جمله پیشنهادهای یک دوست سینمادان بنده بود. بر اساس این پیشنهاد، این فیلمساز به تازگی به زندگی ما راه پیدا کرد و سه فیلم مهم و متاخرش را دیدیم: «دختر چاق» یا «برای خواهرم»، «آناتومی جهنم» و «سکس کمدی است».

از میان اینها، «برای خواهرم» را دیشب دیدم. از میان این سه، به نظر من مهم ترین اثر این فیلمساز بود و البته مانند دو فیلم دیگر جسورانه و پر از مکاشفه درباره روابط انسان ها، مشخصا رابطه زن و مرد و باز مشخصا رابطه جنسی.

«جنیست» اگر در هر سه فیلم، محور بود، در فیلم «برای خواهرم» اصلی ترین موضوع بود. داستان ساده، اما پر از دیالوگ های عمیق – که اصلا به سن و سال شخصیت ها نمی آمدند – دو موضوع را روی میز جراحی می کردند: زن بودن و باکره بودن.

رفیق چاق ما هم در فیلم، مانیفست فیلم را در آستانه پایان بی نظیر فیلم اعلام کرد: «باکره بودن مریضی است!»

این روزها صحبت از زیرشکم و نشان دادن آلت تناسلی زن و مرد بر روی پرده سینما، چندان هیجان آور نیست و در چنین لحظاتی است که می توان منتظر فیلم های خوب بود. روده درازی نمی کنم، «برای خواهرم» یکی از آن فیلم هاست. پیشنهاد می کنم اول این را ببینید و بعد از آن «سکس کمدی است».

فیلم دوم حاشیه فیلم اول است. در «سکس کمدی است»، خانم کارگردان ماجرای ساخت صحنه سکس دختر و پسر جوان فیلم اول را با ته مایه انتقاد از لوس بازی بازیگران و نیش به دنیای پر افاده سینماگران روایت می کند.

(این نوشته را یکی دو هفته پیش نوشتم و نیمه کاره ماند. دیدم امشب که به سرم زده وبلاگ بنویسم و گویا کم پیش می آید که به سرم بزند چیزی اینجا بنویسم، این یکی را همین جا بفرستم روی آنتن و شرش را از سرم باز کنم. آنقدر حرف های ضد و نقیض درباره این فیلمساز و این سه فیلمش در این مدت به ذهنم رسید که اگر بخواهم همه را به این متن اضافه کنم، یحتمل باید در دکان کار روزانه را تخته کنم و سر گرسنه بر بالین بگذارم!)

Advertisements